Casa Industrial IdeasIndustrial Decor BedroomEdgy IndustrialToque IndustrialIndustrial ConceptsIndustrial FreedomLoves IndustrialIndustrial Design BedroomVintage Industrial DecorForward20 Most popular articles featured on One Kindesign for 2016Lubię porządek i dobrze zorganizowaną przestrzeń. Nie inaczej mam w łazience. W utrzymaniu takiego stanu rzeczy pomagają wszelkiego rodzaju pojemniki. Szczególnie lubię te z materiału, choć, niestety, w łazience są mało praktyczne. Alternatywą dla nich są pojemniki z materiału z dodatkiem plastiku. Nie nasiąkają szybko wodą (a w łazience jest dość wilgotno) i łatwo się je czyści (nie trzeba prać, można przetrzeć ściereczką). Dziś pokażę Wam, jak je zrobić. Do wykonania pojemników z tkaniny potrzebujemy: Z tkaniny wycięłam prostokąt . Im większy jest jego dłuższy bok, tym szerszy będzie pojemnik. Krótszy bok odpowiada za wysokość. Mierząc krótszy bok, musimy wziąć pod uwagę to, że będzie on również kawałkiem dna pojemnika i mankietu.

Gdy przygotowałam już odpowiedni kawałek tkaniny, dłuższą krawędź zawinęłam do środka (dość głęboko) i przeszyłam wzdłuż krawędzi zawinięcia szwem prostym. W ten sposób powstał dość szeroki tunel. Następnie złożyłam tkaninę na pół prawą stroną do środka i zszyłam razem dwa boki, aż do wcześniej stworzonego mankietu. Po wywinięciu pojemnika na prawą stronę zszyłam razem boki mankietu. Ponownie przewróciłam tkaninę na lewą stronę. Złożyłam pojemnik tak, aby dno ułożyło się w dwa trójkąty (szew dna przechodzi przez ich środek). Odcięłam kawałki tkaniny mniej więcej 5 cm od wierzchołka trójkątów i zszyłam razem powstałe nowe krawędzie. Wywróciłam pojemnik na prawą stronę i go uformowałam. Po nadaniu kształtu pojemnikowi wywijam mankiety na zewnątrz. Tkanina plastikowa jest sztywniejsza niż zwykła i takie pojemniki łatwo dają się formować. Swoje pojemniki wykorzystałam do przechowywania ręczników i butelek z różnego rodzaju płynami niezbędnymi w łazience.

A Wy do czego byście je wykorzystali? Lubię nowości w IKEA, szczególnie te w dziale z tekstyliami, bo zawsze inspirują mnie do kolejnych kreatywnych działań. Tak było z tkaniną BIRKET. Jej ciekawy wzór w kwadraty sprawił, że zaczęłam szukać inspiracji na kwadratowe tekstylia własnej roboty. I tak wpadłam na pomysł, żeby uszyć tzw. łapki do gorących naczyń. Ich tradycyjny kształt i obszycie może się wydawać dla osoby początkującej w szyciu dość trudne, dlatego uprościłam formę. joey jcb curtainsPokażę Wam, jak zrobić materiałowe uchwyty, aby były nie tylko funkcjonalne, ale i ładne.eclipse blackout curtains pewter Do zrobienia uchwytów do gorących naczyń potrzebne są:faux silk curtains tesco

Zaczęłam od wycięcia dwóch kwadratów z tkaniny BIRKET. Przeciętny uchwyt do naczyń ma wymiary około 21×21 cm. Z owaty również wycięłam kwadrat o takiej samej wielkości jak z materiału. Jeśli watolina jest dość gruba, wystarczy jeden kwadrat, a jeśli chcemy mieć pewność, że nic nas nie oparzy, możemy zastosować dwie warstwy. Przygotowane kawałki tkaniny połączyłam ze szpilkami wraz z owatą (tkaniny ułożyłam prawą stroną do siebie, a watolinę dałam na sam spód lub górę). curtain factory outlet prudhoeWszystko przeszyłam dookoła przy brzegu szwem prostym, zostawiając ok. social shower curtain acheter5 cm na wywinięcie na prawą stronę.hookless shower curtain liner target

Po wywróceniu uchwytu na prawą stronę, zszyłam ręcznie pozostawiony otwór. Następnie przeszyłam chwytak dookoła szwem prostym ok. 1 cm od brzegu. W ten sposób nadałam ciekawszą formę. Można również przepikować po ukosie. Mnie jednak tak spodobał się wzór tkaniny, że nie chciałam go w ten sposób kryć pod szwami. Na zakończenie przyszyłam ręcznie do jednego z rogów uchwyt z tkaniny. Troczek przygotowałam z tego samego materiału, składając pasek krawędziami do środka i przeszywając wzdłuż brzegu. curtains sundrive roadW ten sposób powstał prosty uchwyt do gorących naczyń. Ponieważ „łapki” są często narażone na duże zabrudzenia i zniszczenia, ta nieskomplikowana forma i krótki czas wykonania są dla mnie ich dużą zaletą. A jeśli się zniszczą, zawsze mogę szybko wykonać następne, wybierając tym razem inną tkaninę. Moje uchwyty zostały od razu przetestowane.

Jeśli pozostawimy je na stole, staną się dodatkową jego atrakcją. A Wy już wiecie, jakiej tkaniny użyjecie do uszycia własnych „łapek”? Poduchy, poduszki, miękkie siedziska. Duże, małe, kolorowe, jednobarwne. Mam do nich słabość. Potrafią zmienić każde wnętrze i nadać im charakter, a jednocześnie są praktyczne i wygodne. Jakiś czas temu pokazywałam Wam, jak uszyć poszewkę na poduszkę. Dziś pójdziemy o krok dalej. Pokażę Wam, jak uszyć poduszkę. Nie taką zwykłą, ale poduchę-siedzisko. Na pierwszy rzut oka może wydać się to skomplikowane, ale to tylko pozory . Gdy zobaczycie, jak łatwo taką poduszkę wykonać samemu, Wasze podłogi i tarasowe ławy zostaną zasypane własnoręcznie zrobionymi siedziskami. Do zrobienia poduch-siedzisk będą potrzebne: Z wybranej tkaniny wycięłam dwa kwadraty o wymiarach 50×50 cm i cztery paski o wymiarach 52×10 cm. Tylko tyle materiału potrzebujemy na siedzisko. Paski zszyłam ze sobą krótszymi bokami, zostawiając 1 cm szwów przy każdym zszyciu.

Mogłam użyć jednego długiego paska, ale zależało mi na zaznaczeniu rogów poduchy szwami. Następnie dłuższe boki przyszyłam do jednego z kwadratów tkaniny. Szwy bocznych pasków muszą stykać się z rogami kwadratu. Po prawidłowym przyszyciu pasków i wywinięciu ich na prawą stronę wszystkie rogi powinny wyglądać tak jak na pierwszym zdjęciu. W ten sam sposób przyszyłam drugi kwadrat materiału do reszty wolnych boków długich pasków. Zostawiłam jednak 10-cm otwór, przez który odwróciłam pokrowiec na prawą stronę. Pokrowiec wypełniłam kulką silikonową. Można również użyć wkładów do poduszek INNER (2 szt. na jedno siedzisko). Otwór zszyłam ręcznie nitką pasującą do tkaniny. Początkowo siedzisko jest mało kształtne i ładne. Dużą igłą z kordonkiem (nitka musi być mocna) dopasowanym kolorystycznie do materiału nadałam siedzisku kształt. Każdą krawędź poduchy przepikowałam. Wbiłam igłę pod ukosem około 1 cm od szwu i przebiłam się pod nim po skosie.

Wbiłam igłę blisko miejsca, z którego wyszła, i wróciłam nią pod szwem także po ukosie, tworząc naprzemienne pikowanie. Tak zrobiłam ze wszystkimi 12 krawędziami (długimi i krótkimi). Jeśli chcemy, by krawędzie poduchy były bardziej wypukłe, igłę wbijamy w większej odległości od szwu (z każdej strony w tej samej odległości). Po przepikowaniu krawędzi zrobiłam cztery pikowania na środku siedziska. Tą samą igłą z kordonkiem przeprowadziłam nitkę kilka razy w tym samym miejscu, dość mocno ściągając boki poduchy do siebie (powtórzyłam pikowanie jeszcze 3 razy w równych odstępach). Mocne wiązania kordonka zrobiłam z jednej strony siedziska (w ten sposób zyskało ono mniej estetyczny spód). Na ostatnim zdjęciu widoczne jest siedzisko przed pikowaniem (szare) i po pikowaniu (różowe). Moje poduchy świetnie sprawdzają się, gdy całą rodziną gramy w gry planszowe na podłodze. Więcej miejsca niż na stole, ale w pupy nadal miękko i wygodnie.